warunkowanie klasyczne, dysonans poznawczy i dopamina
sobota Listopad 18th 2017

Kategorie

Treści własne

Archiwa

apokatastaza

Całe moje życie zamyka się w jednym pytaniu nieustannie powracającym w najosobliwszych konfiguracjach: dlaczego patrzył na mnie w ten sposób? Widać aż nazbyt wyraźnie obrzydliwą nadzieję powodowaną perwersyjnym przerażeniem, którą motywowany jest ten zarzut. Warto byłoby chociaż raz zapytać, żeby przynajmniej raz mieć pewność, że to zapatrzenie nie miało znaczenia ani nie będzie miało konsekwencji. Tym pytaniem wyrządzam sobie krzywdę najbardziej, może w jakimś sensie zasługuję, ale jednak litości, czy ja mogę wreszcie dorosnąć

The following two tabs change content below.

Katarzyna

Nawet jeśli wiem, że "absurdem jest wierzyć, że jesteśmy w stanie ogarnąć całość tego, co nas stwarza w tym momencie, albo w jakimkolwiek innym momencie, i odczuć to jako coś sensownego (...)" to próbuję poskładać części w zrozumienie, dostrzec wpływ tylko by unieszkodliwić go świadomością, wygrzebać metafory zdając sobie sprawę z ich implikacji a tym samym je zneutralizować. Chcę oddzielić piękne historie od historii przynoszących zło i wyartykułować różnicę.

Ostatnie wpisy Katarzyna (zobacz wszystkie)

Komentuj